Bereiken we ooit Kythira?

Onze laatste nachtjes in Zwitserland breken aan. We verkassen naar het meer van Lucarno, nog steeds in Zwitserland. Maar dan op de grens met Italië. Hier wordt ook veel Italiaans gesproken. We verblijven 4 nachtjes in Morcote. We maken op dag 1 meteen een toer met onze fietsen. We belanden op een plek die we allemaal niet konden verwachten!

Morcote is een leuk dorpje direct aan het meer van Lugano/ Lucarno. Het dorpje zelf is niet ideaal met Kai omdat je er weinig groen hebt. De gastvrouw liet ons een postzegel zien waar hij zijn behoefte kon doen, maar we kennen Kai een beetje. Hij is nogal precies als het gaat om zijn NO 2. Dat heeft hij van ons. We pakken dus de auto naar het vrije veld voor Kai. Een dagje later pakken we natuurlijk weer de ‘fietsen’ om even de andere kant te ontdekken. We werden vooraf gewaarschuwd over de hellingen, maar ach, gaan met die banaan! We komen dan terecht bij een zwembad aan het meer met een parcours in het meer. De heren zwemmen tussen de zwanen en het ziet er prachtig uit. Daarna draait het weer om en is het schuilen geblazen. En niet zo’n beetje ook. Het stopt maar niet met regenen dus fietsen we terug door de regen. Ach, we zijn als Nederlanders ook wel wat gewend!

Thunderstorm

Het onweer blijft aanhouden en Job wil even een dagje niks doen. Wij gaan wat boodschappen halen en laten Kai weer lekker rennen in het vrije veld. We genieten er samen even van. Job blijft in het appartement maar we bellen hem zo af en toe even om te horen. Toch wel spannend om hem thuis te laten, maar meneer is wel al tien natuurlijk. De middag brengen we werkend door. En dat voelt goed. De huisjes gaan weer open en ik heb nog wat zaken af te wikkelen. Anton heeft nog veel werk dus we vermaken ons. En het blijft regenen dus het koelt mooi af. De avond eten we nog een hapje. Job zijn kies zit los!

Grensovergang Italië

Al vroeg op want vandaag rijden we naar Brindisi. We leggen vandaag meer dan 1000 kilometer af (dat is plm. 1/3 van de rit). Wat nerveus voor de grens is vooral Anton, maar mij maakt het niet uit. Wat mij betreft zien we wel hoe het komt en gaat. Vandaag heb ik op de kop af 14 dagen geleden mijn 2e vaccinatie gehad. Waar we gewoon geen zin in hebben, is gedoe met testen. Vooral voor Job. Maar wat blijkt, helemaal geen controle bij de grensovergang.

Google Maps is onze beste vriend

Brindisi Italië

We rijden flink door en de avond komen we aan in Brindisi. We slapen in een B&B met airco want het is warm! We komen er s avonds om 22 uur aan en zijn te moe om weer weg te gaan. We kamperen weer op onze kamer met appeltaart en broodjes. Het is gezellig maar we vallen daarna ook al snel in slaap. De volgende ochtend ontbijten we in een heel klein keukentje met andere gasten. De Italiaanse gastvrouw (ik noem haar di Mama di Cucina en ze lacht erom) Ze helpt ons en we eten toast en drinken lekkere espresso. Dan stoppen we in het park waar Kai nog een goede sprint kan maken en uit kan. Maar hij is daar wel snel klaar mee vanwege de hitte en gaat met liefde weer de Touran in. Die is nog koel!

Kai’s plekje in de Touran

Drama ferry Brindisi – Igoumenitsa (Griekenland)

Op de terminal! Moe maar de eeuwig optimistische Job! Wat houden we toch veel van jou, enorme lieverd en reiziger! Zonder controle op vaccinatieplicht, worden we ingecheckt. Anton maakt zich vaak wel weer druk om niks. Maar ik houd van mijn mannetje. Hij maakt zich soms wat teveel druk om de Coronamaffia.

Op de ferry. Niks vergeten bij de auto want je mag er niet meer bij natuurlijk.

Alle suites waren (online) uitverkocht dus we moesten een ‘Pullmann Chair’ reserveren. Maar aan boord blijkt dat die stoel zich bevindt in een sauna. Dit is geen optie met de hond. The floor is lava 😉 In het koele restaurant mogen we met Kai niet zijn. Op de gangen alleen maar zigeuners die meteen alle stoelen gebruiken en kamperen op de grond, We zijn wat vreemden eenden hier op de boot, er zijn zigeuners, handelaars (te herkennen aan a-typische Maserati’s die een oude Ford Fusion vervoeren, met in onze fantasie gevuld met coke) …. en vooral vrachtwagenchauffeurs. Veel vrachtwagenchauffeurs. Die meteen in de rij staan bij het restaurant. Wat wij ook hadden moeten doen, want catering is er later niet meer. Toeristen zijn er nauwelijks. En dus niks te eten. Dit wordt weer kamperen. Omdat die zgn. luxe stoelen geen succes zijn en we nergens kunnen verblijven op de boot…. Zucht… meld ik me (al drijfnat van het zweet) bij de receptie.

Probleem op de boot

Ik weet toch een suite te bemachtigen. Op sluwe wijze 😉 Ze hebben een probleem op de boot met een generator en daarom kunnen ze niet goed koelen. Dus ook de suite, hoe luxe het ook klinkt, is warm. Geen sauna, maar wel warm. Het is een wat zware overtocht naar Griekenland, maar we houden het vooral gezellig met zijn drietjes. Dat is onze specialiteit. Als het nou maar nacht was geweest, dan slaap je tenminste (hoewel met mijn claustrofobische paniekaanvallen ik dus ook niet kon slapen de vorige keer). De mannen spelen Pokémon om de tijd te verdrijven en ik probeer wat administratie te doen, wat te werken en te slapen en neem af en toe een koude douche. Want dat was dan wel een geluk dat we konden douchen in de Suite, het toilet kapt er op een gegeven moment ook mee. Kai slaapt de hele reis, slimme hond. Terug moeten we ook met de ferry, maar dan in de nacht en hoop dat dan de generator weer gefikst is. Niet aan denken nog 😉

Op Griekse grond

Op Griekse grond, nog even een controle. We zwaaien met de gele boekjes, met de QR codes kunnen ze niks in Griekenland. En vooral het PLF formulier is van belang. We slapen in een B&B net buiten Igoumenitsa en we kunnen er om 23 uur nog eten. Bietjes, Griekse salade, gehaktballetjes voor mij en Job, colaatjes en ik bestel een pot bier en een megasteak van 700 gram voor Anton (spijtig, want later blijkt hij daar drie dagen over moet doen om te verteren). Om 1uur s’nachts slapen we uiteindelijk. Gelukkig in een koele kamer. Na een prima ontbijtje pakken we weer onze biezen. En Job zijn kies heeft plaats gemaakt voor zijn nieuwe kies. Hadden wij dat geluk maar dat we nog eens konden wisselen!

Gythio

We worden eigenlijk allemaal moe wakker. Veel blaffende honden in de ‘outback’. Maar dit hoort er gewoon bij. Vandaag rijden we door naar Gythio. Toch ook een ritje van 570 km.

In Gythio slapen we in een prachtig familiehotel met zwembad. Yess! Het is hier behoorlijk warm. Op het eiland zal het volgens de voorspellingen koeler zijn. We hunkeren wel naar ons eigen stekkie inmiddels.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Boek nu!

Booking widget b24_widget_616a892b46a38

Meest recente berichten

nl Dutch
X