+31 (0)6 518 84 416 - info@overnachteninstijl.nl
Overnachteninstijl.nl

Burgerlijke ongehoorzaamheid

Ik lig wakker. Het huis waar mijn vader sinds juni 2019 woont, heeft in maart de deuren gesloten om het virus buiten de deur te houden. Het is nu 2 maanden geleden dat ik mijn vader zag. Ik zag hem voor het laatst op zijn verjaardag begin maart. Mijn hart huilt.

Mijn vader is 76 jaar en de jongste op de afdeling voor zover ik weet.

Hoe hij relatief jong in een verpleeghuis kwam? Een paar jaar geleden zat ik nietsvermoedend in een restaurant met oud collega’s. Wr hadden net ons Lakehouse gekocht en sliepen daar een paar nachten. Toen het telefoontje kwam van mijn broer. Mijn vader sprak wartaal en was na complicaties na een operatie in een diepe coma geraakt. Een dubbele longontsteking, sepsis, 42 graden koorts. Onder een koeldeken aan alle toeters en bellen op de IC in Zwolle. We konden een begrafenis regelen, daar kwam het op neer. Hij ontwaakte na een coma van een week op de IC, tegen alle verwachtingen in van de specialisten. Kreeg daarna nog twee keer een beroerte. Verloor zijn spraak en zijn mobiliteit. Doorstond twee keer een revalidatietraject. Wilde niet meer leven. Zonder woorden heeft hij ons dat meerdere malen duidelijk gemaakt. Een aantal gesprekken daarover volgden. Maar dat kon niet. Hij moest door.

De dag die nooit uit mijn geheugen zal zijn. In de taxibus met mijn vader. In juni 2019 brachten mijn moeder en ik hem naar het verpleeghuis. Met de belofte van mijn moeder om elke dag te komen. En ik elke woensdag om exact te zijn. En hij is er ook gelukkig en er wordt goed voor hem gezorgd….daar gaat het hier niet over. Oordeelloos wil ik gewoon mijn ei even kwijt.

De onrust borrelt bij me op in vlagen. Bellen gaat niet. Hij kan niet spreken. Mijn vader is ook bijna volledig doof. Hij zit op een afdeling waar veel bewoners dement zijn. Hij is niet dement. Hij kan alleen weinig.
Ik kan ook weinig. Ik stuur foto’s en berichtjes via familienet.

Een paar dagen terug toch de vraag gesteld tegen beter weten in. Maar ja ik moest het vragen. Een helaas pindakaas. En ik begrijp het. Maar het adembenemende verdriet dat me door de ziel snijdt, verscheurt me en maakt dat ik er soms niet meer tegen kan. Behalve het nu opschrijven, kan ik weinig. Misschien kan ik hierna slapen. Een vulkaan van woorden en gevoel.

Ik denk dat ik dat gevoel van mjjn vader heb. Dat we op elkaar lijken. Burgerlijke ongehoorzaamheid in lichte mate. En ook een soort driftigheid.
Dat bleek wel.

De dag na bevrijdingsdag kreeg ik plots een telefoontje van een oude schoolvriendin. Ik geloof dat ik je paps hier zie in het park. Ik zei dat dat niet zo kon zijn. Maar ze omschreef hem exact zoals hij is.
Ik zei dat hij niet zelfstandig buiten kon zijn. Ze bracht hem naar mijn moeder. Even konden ze bij elkaar zijn. Ik ben haar daar dankbaar voor. Dat ze hem niet meteen naar het verpleeghuis bracht. Het had allemaal zo anders kunnen lopen. Dat wist mijn vader ook wel. Hij koos ervoor om door de nooduitgang te vertrekken. Foetsie. Weg. Ik stel me zo voor dat ze het wilhelmus zongen. Daarna nog de minuten stilte. En dat voor hem de maat wel vol was. Ik voel het zelf ook. Fysiek en emotioneel.

Mijn moeder wilde dat ik mijn vader nog even aan de telefoon ging toespreken. Prediken. Wat ik snap. Uiteraard. Mijn vader had het ook wel door wat de bedoeling was. Want hij wilde me niet aan de lijn hebben. En dat snapte ik wel weer. Maar. Zijn daad van wanhoop. Want zo is het denk ik wel. Het heeft zijn vruchten afgeworpen.
En het vervult me ook met trots. Dat ik je dochter ben. De man die niet alles maar zomaar over zich heen laat gaan. Een doorzetter. Een werker. Iemand die wel een risico neemt.

Sindsdien mogen mjjn vader en moeder bij elkaar komen. Tweemaal per week. Buiten op het terras van het verpleeghuis. Op 1.5 meter. Hopelijk blijft het zonnig en droog.


4 Comments

  • Hayo schreef:

    ❤️ brave – obliges us to think ourselves. My neighbour is a doctor he advised me to use our heart. The best way to protect my mother is not to visit her at all for at least a year. But our heart decides to find each other

  • Agnes schreef:

    Lieve Diet, wat ontzettend mooi opgeschreven. Zo helder..zo intens…
    Sterkte!

  • Limmie schreef:

    Lieve Diet, ik sluit me aan bij bovenstaande reactie. Inderdaad heel mooi verwoord.
    Dat had je vader slim bekeken en het ook nog gedaan ook!! Past inderdaad ook wel bij jou. Niet altijd helemaal binnen de kaders,, maar dan met een positieve insteek naar de menselijke kant.
    Ik vind je een topper en zet em op, geniet nog van je ouders zolang het kan.
    Laten we hopen dat de regels snel versoepeld worden zodat ze elkaar weer dagelijks kunnen zien en knuffelen! En jij/jullie natuurlijk ook!

  • Alie Dijkens schreef:

    Wat een emotioneel verhaal.ik voel met je mee.ik wens je veel sterkte.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

nl Dutch
X