Diet Daleman

18 juli 2021

Geen reacties

Hit the Road during Pandemic

De spanning begon wel wat te stijgen nadat Groningen bijna koploper werd in het aantal besmettingen. Bij mij is de spanning niet in de vorm van angst om ziek te worden. Het is wat het is bij mij. Na mijn tweede vaccinnatie en de nieuwsberichten, begon bij mij juist de wens toe te nemen om weg te gaan. De behoefte om de grens over te gaan. Het reizen lacht me toe!

En dan niet in vijf dagen met gierende banden doorjakkeren totdat we bij onze Griekse huisjes zijn, maar echt even van de rit zelf genieten.

Na de vaccinatie even bijkomen van wat bijwerkingen. Vooral vermoeidheid als een baksteen. Dus besloten we om nog 1 dag te wachten. En werk af te maken.
Anton is fitter dan ik, dus pakt hij de auto in. Hoeveel past er in onze bumabak de Touran? Nou veel. Voor elk van ons een koffer. Een aparte koffer voor boeken. Een tas met de laptops. De hondenbench. Een parasol voor onze huisjes en dan nog niet al te bederfelijk eten.Dat bleek later erg van pas te komen…

En dan nog een heel mooi ruim verblijf voor onze Kai en voor Job 2 vrije sfoelen.
Onze nieuwe Thule fietsdrager voor onze e-bikes. De gele rakker is een Lohner Strohler, e-bike in een ander jasje.
En ik kreeg een e bike voor mijn 40e verjaardag!

Stop 1 is in de hanzestad Zutphen waar we Irmgardt treffen. We ruilden dit jaar een schilderij voor een weekendje weg in één van onze accommodaties.
Het schilderij komt terecht in het land waar de inspiratie van de kunstenares is opgedaan om het schilderij te maken. Het land waar ze naar de klassieke kunstacademie ging in de hoofdstad Athene. De tulp en de mandarijn.
Een betere plek dan in ons keukentje op Kythira is er niet voor deze mix tussen Holland en het Griekse.

Duimen jullie met ons mee dat we persoonlijk het schilderijtje op haar plek kunnen brengen?

De berichten van de watersnoodramp komen bij ons binnen. Vreselijk. Ons plan om eerst via het zuiden te reizen, hangen we in de wilgen.
Zo snel mogelijk geruisloos de grens over naar Duitsland vanaf Zutphen.

We rijden. We rijden file. En meer file. Ook komen we toch in de buurt van rampgebied Koblenz. Waar ook campings zijn weggevaagd door het opkomende water. Het dodental ligt over de 100 en de tikker blijft tellen. Een bejaardenhuis kon niet tijdig ge evacueerd worden. Wat een drama.

Uiteindelijk komen we om 21 uur aan. Onderweg boekte ik een hotel. Vrienden van ons zijn in de buurt met hun camper en die zoeken we gezellig op. Ook leuk voor Job want hij kan zo leuk spelen met hun kinderen! Dikke mik.

Na het uitladen, inchecken en de fietsen parkeren, komen we vijf minuten te laat voor het restaurant.
Ja echt. Vijf minuten. Nür trinken, is het enige wat eruit komt.

Het brengt me terug naar een avond waarop een zakenheer na 23 uur nog kwam inchecken in de suite. Hij was farmaceut en was totaal verreisd. En ook al waf op leeftijd. Ik bakte hem nog een omelet met toast in mijn keuken. Verontschuldigde me nog dat ik geen master chef ben, maar hij was zo blij en genoot ervan!

Dus wij maar op pad. Restaurantje opzoeken. Toch verder dan we dachten. Het is inmiddels 22.15. En ook daar is de kok net vijf min weg. Nur Trinken.
Oke.

Job wil terug. We geven het op en picknicken met ons eten op de hotelkamer.
Nectarines, tomaatjes, ranja, chippies.

https://youtube.com/shorts/SVd8gavvztw?feature=share

Morgen slapen we uit. De mannen en Kai zijn al snel in dromenland. Ik vind vaak hotelkamers te warm. Maar nadat ik even in bad ben geweest, vat ook ik de slaap.

Een vorstelijk ontbijt..Echt Duits. De ontbijtdame komt ons vriendelijk tegemoet en we nemen plaats aan een grote ronde tafel. Alles is in overvloed. Ik zeg: ‘Job, wat je opschept, dat moet je opeten’. In de tijd dat ik zelf nog alle ontbijtjes verzorgde voor onze huisjes, heb ik zoveel moeten weggooien dat ik daar niet meer zo goed tegen kan. We genieten ervan, maar bljjven niet te lang hangen. Kai moet nog uit en zijn brokjes en we willen graag op pad.

Na het ontbijt meteen op de peddels met Kai naast de fiets en naar onze vrienden. Ongeveer 7km is het fietsen maar met onze Fahrräder is het ‘appeltje, eitje’. Job achterop. Ierse setter ernaast. Het trekt veel bekijks.
Ze komen ons al tegemoet! Leuk om elkaar hier te treffen.

We trekken de hele dag op. We zitten op het terras.  investeren voor onze eigen rust in heel wat rondjes draaimolen en Job besluit te genieten van de plaatselijke fontein. Drijfnat is hij! Hahaha! Heerlijk leven. Dus even snel wat winkeltjes in en droge kleding scoren.
Na de transformatie van de kids even op tijd eten. We passeren een Italiaans restaurant. Bestellen risotto, inktvis en heerlijke volle bellen Pinot Grigio. Prachtig
Die hakken er vooral bij mij behoorlijk in. De rest was verstandig. Dus ik blijf even op het terras om bij te komen en daarna rijden we met ons drietjes naar het hotel.
Wederom zijn de heren zo vertrokken. Tussen aarde en hemel zweven ze. Langzame ademhalingen om me heen. En jawel ik lig wakker. Ik denk aan mijn werk, de huisjes, de gasten, is het allemaal goed geregeld. Komt alles goed.
Na wat ronddolen in mijn gedachten, val ik dan toch eindelijk in slaap om weer heel vroeg wakker te worden.

Check uit dag! Dus waar zullen we vandaag heen gaan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Boek nu!

Booking widget b24_widget_616a8b5c40051

Meest recente berichten

nl Dutch
X